گئتمه ترسا بالاسي
اذن وئر توي گئجه سي منده سنه دايه گليم
ال قاتاندا سنه مشاطه تماشايه گليم
سن بو مهتاب گئجه سي سئيره چيخان بير سرو اول
اذن وئر منده دالونجا سورونوب سايه گليم
منه ده باخدين او شهلا گوزوله من قارا گون
جرئتيم اولمادي بير كلمه تمنايه گليم
من جهنم ده ده باش ياسديقا قويسام سنيله
هئچ آيلمام كي دوروب جنت ماوايه گليم
ننه قارنيندا سنينله اكيز اولسيديم اگر
ايسته مزديم دوغولوب بيرده بو دنيايه گليم
سن ياتيب جنتي روياده گورنده گئجه لر
منده جنتده قوش اوللام كي او رويايه گليم
قيتلغ ايللر ياغيشي تك قورويوب گوز ياشيميز
كوي عشقينده گرك بيرده مصلايه گليم
سنده صحرايه مارال لار كيمي بير چيخ نولي كي
منده بير صيده چيخان لار كيمي صحرايه گليم
آللاهندان سن اگر قورخميوب اولسان ترسا
قورخورام منده دونوب دين مسيحايه گليم
شيخ صنعان كيمي دونقوز اوتارب ايللرجه
سني بير گورمك ايچون معبد ترسايه گليم
يوخ صنم ! آنلامادم آنلامادم حاشا من
بوراخيم مسجيديمي سنله كليسايه گليم!
گل چيخاخ طور تجلايه سن اول جلوه طور
منده موسي كيمي او طور تجلايه گليم
شعردير "شهريار" ين شعري الينده شمشير
كيم دئير من بئله بير شعرله دعوايه گليم
و بر گير از لب ميگون ياري بوس اشك آلود
تو هم در انتظار دلبري با ترس و لرز و بيم
سر آن كوچه يك ساعت بمان غمناك و اشك آلود
كه از درد من و راز درون من خبر گردي
تو هم چون من به رسوايي ميان ده سمر گردي
وفا داري كن و جور و جفايش را تحمل كن
چنان خو كن به او تا هستي تو جمله او گردد
و بعداز آن در آغوش رقيبي مست و بي پروا
تماشا كن كه تا بهتر بداني حالت مارا
خداوندا تو هرگز نامه معشوقه اي خواندي
كه بنويسد تويي دينم تويي جسمم تويي جانم
ولي فردا همان فردا كه آغاز جدايي هاست
بگويد كن فراموشم نميخواهم پشيمانم
و تو مانند مرغ نيم بسمل پر زني بر خاك
و شعرت نامه ات ، آتش زند بر پيكر افلاك
خداوندا ، تو يك شب تيشه مردانگي بردار
و از ريشه بر افكن اين درخت عشق و مستي را
و خواهي ديد با محو كلام دوستت دارم
تو خواهي داد بر باد فنا بنياد هستي را
وز آن پس هر دلي را كردي از عشق بتي دلشاد
به او درس وفا هم در كنار عشق خواهي داد...
آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا ؟
بي وفا، بي وفا حالا كه من افتاده ام از پا چرا ؟
نوشدارويي و بعد از مرگ سهراب آمدي
سنگدل اين زودتر مي خواستي حالا چرا ؟
عمر ما ار مهلت امروز و فرداي تو نيست
من كه يك امروز مهمان توام فردا چرا ؟
نازنينا ما به ناز تو جواني داده ايم
ديگر اكنون با جوانان نازكن با ما چرا ؟
وه كه با اين عمر هاي كوته بي اعتبار
اين همه غافل شدن از چون مني شيدا چرا ؟
آسمان چون جمع مشتاقان ، پريشان مي كند
درشگفتم من نمي پاشد ز هم دنيا چرا ؟
شهريارا بي حبيب خود نمي كردي سفر
راه عشق است اين يكي بي مونس و تنها چرا ؟
تنها چرا ؟ حالا چرا
باخديم داليسيجا يار گئدنده ،
بير يولدا دئديم باخار گئدنده ،
باخدي قاپيدان كئچنده گولدو ،
بيلميردي اورك اومار گئدنده ،
باغلاندي ديليم اوركدن آمما ،
آز قالدي چئكم هاوار گئدنده ،
گئتمه گئديسن ؟ ياواش – ياواش گئت ،
جانيم بيلي سن چيخار گئدنده ،
دؤندر گؤزونو خومار – خومار باخ ،
قويما مني ده ، خومار گئدنده ،
سن سيزليگه دوزمگيم چتيندي ،
گل جانيمي آل قوتار گئدنده ،
سندن سورا عشقي نئيليرم من ،
آل عشقيني ده آپار گئدنده ،
مئهر ايله نوازش ائيله بلكه ،
گول بيتسين اورك ده قار گئدنده ،
من گؤر نه دئييرديم اؤز اؤزوملن ،
قول بوينوما بير سالار گئدنده ،
بيچاره اورك بولود كيمين دير ،
گؤردوكجه سني دولار گئدنده ،
كيم خلعت آليب چينينه سالدي
سؤز اوستادي شهريار گئدنده ،
ايراندا هونر ديلنچي ليك دير ،
باخما كي تاپار ويقار گئدنده ،
داي جعفري بسدي شعر يازما
ادامه مطلب...